نقش توانمندسازی فردی در ارتقای عملکرد سازمانی با تأکید بر مدیریت منابع انسانی

نویسندگان مقاله

چکیده

پژوهش حاضر با هدف واکاوی سازوکارهای تبدیل ارتقای مهارت‌های فردی به عملکرد سازمانی در سازمان‌های آموزشی استان کرمانشاه و با رویکرد توسعه منابع انسانی انجام شد. روش پژوهش آمیخته با طرح متوالی اکتشافی بود. در مرحله کیفی با ۱۸ نفر از مدیران، کارشناسان منابع انسانی، مدیران مدارس و صاحب‌نظران دانشگاهی مصاحبه نیمه‌ساختاریافته انجام و داده‌ها با تحلیل مضمون تحلیل شد. در مرحله کمی، بر اساس مضامین کیفی پرسشنامه محقق‌ساخته تدوین و ۳۱۲ پرسشنامه کامل از میان ۳۵۰ پرسشنامه توزیع‌شده گردآوری شد. داده‌ها با آمار توصیفی و مدل‌یابی معادلات ساختاری با رویکرد PLS-SEM تحلیل شدند. یافته‌های کیفی پنج مضمون فراگیر شامل مهارت‌های نرم به‌عنوان پیشران اصلی عملکرد، هم‌راستایی آموزش با نیازهای بومی، یادگیری سازمانی و اشتراک دانش، انگیزش و رضایت شغلی، و موانع ساختاری و سازمانی را نشان داد. یافته‌های کمی نیز نشان داد راهبردهای توسعه منابع انسانی بر ارتقای مهارت فردی مهارت فردی بر رضایت شغلی و یادگیری سازمانی و رضایت شغلی و یادگیری سازمانی بر عملکرد سازمانی اثر مثبت و معنادار دارند. اثر غیرمستقیم مهارت فردی بر عملکرد سازمانی از طریق رضایت شغلی و یادگیری سازمانی معنادار بود. مهارت‌های نرم نسبت به مهارت‌های سخت اثر قوی‌تری بر عملکرد سازمانی داشتند و یادگیری سازمانی قوی‌ترین مسیر میانجی بود. نتیجه‌گیری: ارتقای مهارت‌های فردی زمانی به عملکرد پایدار سازمانی تبدیل می‌شود که با نیازسنجی بومی، تقویت فرهنگ یادگیری، توجه به انگیزش و سنجش اثر دوره‌ها همراه شود. پیشنهاد می‌شود سازمان‌های آموزشی بر برنامه‌های توسعه حرفه‌ای مستمر، مربی‌گری و اشتراک دانش تمرکز کنند. واژگان کلیدی: ارتقای مهارت فردی، عملکرد سازمانی، توسعه منابع انسانی، یادگیری سازمانی، رضایت شغلی، سازمان‌های آموزشی، کرمانشاه.