الگوی تعامل و هم‌ افزایی آموزش و پرورش و شهرداری‌ ها در ارتقای کیفیت خدمات آموزشی و توسعه پایدار شهری

نویسندگان مقاله

چکیده

کیفیت خدمات آموزشی در شهرها تنها به عملکرد درونسازمانی آموزش و پرورش وابسته نیست، بلکه از شرایط کالبدی، اجتماعی، فرهنگی و مدیریتی محیط شهری نیز تأثیر میپذیرد. شهرداریها در حدود وظایف و اختیارات قانونی خود با حوزه‌هایی مانند فضاهای عمومی، حملونقل، ایمنی محیط، خدمات فرهنگی و ورزشی و مدیریت محیط شهری سروکار دارند که میتوانند با نیازهای مدارس و دانشآموزان پیوند پیدا کنند. مسئله اصلی مقاله، نبود چارچوبی منسجم برای تبدیل همکاری‌های موردی این دو نهاد به سازوکاری پایدار، پاسخگو و عدالت محور است. هدف پژوهش، تبیین مبانی نظری و ابعاد تعامل آموزش و پرورش و شهرداریها و ارائه الگویی تحلیلی برای ارتقای کیفیت خدمات آموزشی و کمک به توسعه پایدار شهری است. پژوهش با رویکرد مروری ـ تحلیلی و روش اسنادی انجام شده و ادبیات حکمرانی مشارکتی، همکاری بینسازمانی، شهر یادگیرنده، عدالت فضایی و کیفیت خدمات آموزشی در کنار مطالعات داخلی و خارجی بررسی و تلفیق شده است. تحلیل منابع، ده بعد مکمل را آشکار میکند: برنامهریزی مشترک، محیط و زیرساخت مدرسه، ایمنی و حملونقل، فضاهای فرهنگی و ورزشی، محیط زیست، حمایت اجتماعی، مشارکت شهروندی، تبادل داده، استفاده بهینه از منابع و پایش و ارزیابی. بر پایه این ابعاد، الگویی چهار لایه شامل عوامل زمینهای، سازوکارهای توانمندساز، فرایندهای عملیاتی و پیامدهای آموزشی ـ شهری پیشنهاد میشود. نتیجه آن است که همافزایی پایدار زمانی محتملتر است که تقسیم کار روشن، توافق نهادی، مشارکت ذینفعان، اولویتدهی به مناطق کمبرخوردار، حفاظت از دادهها و ارزیابی مشترک در کنار هم قرار گیرند. الگوی پیشنهادی چارچوبی تحلیلی و قابل آزمون در پژوهشهای آینده است و نباید مدل تجربی اعتبارسنجیشده تلقی شود. واژگان کلیدی: آموزش و پرورش، شهرداریها، تعامل بینسازمانی، حکمرانی مشارکتی، توسعه پایدار شهری