شماره مجله
دوره 3، شماره 2
تاریخ انتشار
01 اردیبهشت 1405
زبان مقاله
فارسی
MDOI
سال انتشار
1405
شیوه های رایج آموزش ادبیات فارسی در بسیاری از محیط های دانشگاهی هنوز بر انتقال یکسان محتوا، سخنرانی محوری و ارزشیابی های محدود تکیه دارد و در نتیجه نمی تواند به صورت مطلوب پاسخگوی تفاوت های فردی، نیازهای شناختی، علایق متنوع و سبک های یادگیری متفاوت دانشجویان باشد. در چنین شرایطی، دانشجویان با سطوح گوناگون دانش زبانی و ادبی، در یک مسیر آموزشی یکسان قرار می گیرند و این امر هم انگیزش یادگیری را کاهش می دهد و هم زمینه درک عمیق، تحلیل خلاق و ارتباط زنده با متون ادبی را تضعیف می کند. یادگیری شخصی سازی شده بر این اصل استوار است که دانشجویان از نظر آمادگی علمی، سرعت یادگیری، نیازهای آموزشی و علاقه های مطالعاتی یکسان نیستند و بنابراین آموزش اثربخش باید از الگوی یکسان برای همه فاصله بگیرد. هوش مصنوعی در این میان به عنوان ابزاری توانمند برای تحلیل داده های یادگیری، شناسایی الگوهای عملکردی دانشجویان، ارائه بازخورد فوری، پیشنهاد فعالیت های متناسب و پشتیبانی از فرایند آموزش و یادگیری در نظر گرفته شده است، البته به شرط آنکه استفاده از آن تحت نظارت علمی و تربیتی استاد صورت گیرد. استفاده از هوش مصنوعی در آموزش ادبیات فارسی باید با ملاحظاتی چون حفظ اصالت متن، جلوگیری از سطحی شدن فهم ادبی، پیشگیری از وابستگی دانشجو به پاسخ های آماده، رعایت اصول اخلاقی و حفظ جایگاه تفسیر انسانی همراه باشد. در نتیجه، کاربست هوش مصنوعی تنها در صورتی می تواند اثربخش باشد که در قالب یک الگوی تربیتی و بومی شده تعریف شود. آموزش ادبیات فارسی در دانشگاه ها برای پاسخگویی به اقتضائات نسل جدید و تحولات فناوری، نیازمند گذار از شیوه های یکنواخت و غیرمنعطف به سوی الگوهای هوشمند، تعاملی و شخصی سازی شده است.
The current methods of teaching Persian literature in many academic environments still rely on uniform content delivery, lecture-based instruction, and limited assessments, and as a result, they cannot adequately address individual differences, cognitive needs, diverse interests, and different learning styles of students. In such circumstances, students with different levels of linguistic and literary knowledge are placed on the same educational path, which both reduces learning motivation and weakens the context of deep understanding, creative analysis, and lively interaction with literary texts. Personalized learning is based on the principle that students are not the same in terms of academic readiness, learning speed, educational needs, and study interests, and therefore effective education should move away from a one-size-fits-all model. Artificial intelligence, in the meantime, is considered a powerful tool for analyzing learning data, identifying student performance patterns, providing immediate feedback, suggesting appropriate activities, and supporting the teaching and learning process, provided that its use is under the scientific and educational supervision of the professor. The use of artificial intelligence in teaching Persian literature must be accompanied by considerations such as maintaining the authenticity of the text, preventing superficial literary understanding, preventing students from depending on ready-made answers, observing ethical principles, and maintaining the place of human interpretation. As a result, the application of artificial intelligence can only be effective if it is defined in the form of an educational and localized model. Teaching Persian literature in universities, in order to respond to the requirements of the new generation and technological developments, requires a transition from uniform and inflexible methods to intelligent, interactive, and personalized models.
کیانی قصبه، زکیه ; اسماعیل زاده، یوسف.(1405).طراحی الگوی آموزش ادبیات فارسی مبتنی بر یادگیری شخصیسازیشده با استفاده از هوش مصنوعی در دانشگاهها.مجله یافته های پیشروان علوم تربیتی و آموزشی3(2).
