مدل یابی اثر انگیزش ،تعامل آموزشی واسترس دیجیتال برافت تحصیلی مجازی

شماره مجله

دوره 3، شماره 4

تاریخ انتشار

01 مرداد 1405

زبان مقاله

فارسی

MDOI

MDOI-02-2026.0266

سال انتشار

1405

چکیده

این پژوهش با هدف مدل‌یابی اثر انگیزش، تعامل آموزشی و استرس دیجیتال بر افت تحصیلی مجازی انجام شد. مسئله اصلی پژوهش، بررسی نقش عوامل فردی و آموزشی در تضعیف یا تقویت عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در بستر آموزش مجازی بود. روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را دانش‌آموزان دارای تجربه آموزش مجازی تشکیل دادند و نمونه پژوهش با روش مناسب انتخاب شد. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه‌های استاندارد انگیزش تحصیلی، تعامل آموزشی، استرس دیجیتال و افت تحصیلی استفاده شد. روایی ابزارها با نظر متخصصان و پایایی آن‌ها با شاخص‌های آماری بررسی و تأیید شد. داده‌ها با بهره‌گیری از تحلیل مسیر و مدل‌یابی ساختاری مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد انگیزش تحصیلی اثر منفی و معناداری بر افت تحصیلی مجازی دارد. همچنین تعامل آموزشی مؤثر، موجب کاهش افت تحصیلی و افزایش مشارکت یادگیرندگان می‌شود. در مقابل، استرس دیجیتال اثر مثبت و معناداری بر افت تحصیلی مجازی نشان داد. شاخص‌های برازش، مناسب بودن مدل پیشنهادی را تأیید کردند. یافته‌ها بیانگر آن بود که انگیزش و تعامل آموزشی نقش محافظتی و استرس دیجیتال نقش تهدیدکننده در آموزش مجازی دارند. در نتیجه، تقویت انگیزش، بهبود تعامل آموزشی و کاهش استرس دیجیتال می‌تواند از افت تحصیلی مجازی پیشگیری کند.