مدیریت تراکم ذخیره‌سازی سازی در کاهش استرس اکسیدانی و ماهی قزل‌آلا

شماره مجله

دوره 3، شماره 1

تاریخ انتشار

01 فروردین 1405

زبان مقاله

فارسی

MDOI

MDOI-02-2026.0306

سال انتشار

1405

چکیده

پژوهش حاضر با هدف مدیریت تراکم ذخیره‌سازی در کاهش استرس اکسیدانی در ماهی قزل‌آلای رنگین‌کمان انجام شد. روش پژوهش از نوع تجربی با طرح کاملاً تصادفی بود و جامعه آماری شامل بچه‌ماهیان قزل‌آلای رنگین‌کمان با میانگین وزنی ۳۰ گرم بود که به مدت ۶۰ روز در تراکم‌های مختلف پرورش یافتند. بدین منظور، تعداد ۱۳۵۰ قطعه ماهی قزل‌آلای رنگین‌کمان تهیه و به طور تصادفی در ۱۲ تانک فایبرگلاس توزیع شده و در تراکم‌های ۱۵، ۳۰، ۴۵ و ۶۰ کیلوگرم در متر مکعب به مدت ۶۰ روز پرورش داده شدند. در پایان دوره، شاخص‌های رشد، پاسخ‌های استرسی، ایمنی و متابولیک مورد اندازه‌گیری قرار گرفتند. یافته‌های پژوهش نشان داد که وزن نهایی، افزایش وزن و ضریب راندمان پروتئین در ماهیان پرورش یافته در تراکم‌های ۳۰ و ۴۵ کیلوگرم نسبت به تراکم‌های ۱۵ و ۶۰ کیلوگرم به طور معنی‌داری بالاتر و ضریب تبدیل غذا پایین‌تر بود. بالاترین سطوح کورتیزول و لاکتات سرم در تراکم ۶۰ کیلوگرم مشاهده شد و پس از آن تراکم ۱۵ کیلوگرم قرار داشت که نشان‌دهنده وجود استرس در تراکم پرورش بالا و تراکم خیلی پایین می‌باشد. بر اساس یافته‌های به‌دست آمده می‌توان نتیجه گرفت که تراکم‌های خیلی پایین و خیلی بالا هر دو می‌توانند باعث ایجاد استرس اکسیداتیو در ماهی قزل‌آلای رنگین‌کمان شوند و مدیریت بهینه تراکم ذخیره‌سازی در محدوده ۳۰ تا ۴۵ کیلوگرم در متر مکعب می‌تواند ضمن بهبود عملکرد رشد، از بروز استرس اکسیداتیو جلوگیری نماید. بنابراین پیشنهاد می‌شود که در مزارع پرورش ماهی قزل‌آلا، تراکم ذخیره‌سازی در این محدوده بهینه نگهداری شود تا ضمن افزایش بهره‌وری، سلامت و رفاه ماهیان نیز تأمین گردد.