شماره مجله
دوره 3، شماره 6
تاریخ انتشار
01 شهریور 1405
زبان مقاله
فارسی
MDOI
سال انتشار
1405
آموزش زبان عربی در نظام تعلیم و تربیت جمهوری اسلامی ایران، به دلیل پیوند بنیادین با هویت دینی، متون وحیانی، زبان قرآن، و پیوستگیهای تاریخی و منطقهای، جایگاهی اساسی دارد. با این حال، سالها غلبه روش سنتی «قواعد–ترجمه» موجب شده بود این زبان به مجموعهای از ساختارهای انتزاعی و ناملموس تقلیل یابد که ثمره آن بیانگیزگی دانشآموزان و ناکارآمدی در درک پیام و مهارتهای زبانی بود. این مقاله مروری-تحلیلی با هدف تبیین رویکرد جدید برنامهریزی درسی و تدریس زبان عربی در دوره متوسطه (مبتنی بر برنامه درسی ملی) تدوین شده است. روششناسی این پژوهش مبتنی بر مرور ساختاریافته و تحلیل اسنادی ۲۰ پژوهش و منبع معتبر علمی در حوزه آموزش زبان عربی است. یافتهها نشان میدهد که تغییر پارادایم از «قاعدهمحوری مجرد» به «رویکرد ارتباطی متنمحور و معناگرا»، به همراه بهرهگیری از فناوریهای آموزشی، یادگیری معکوس، روشهای مشارکتی و هوش مصنوعی، بهطور معناداری موجب ارتقای مهارتهای چهارگانه زبانی (فهم شنیداری، خواندن، مکالمه و نگارش) و افزایش خودکارآمدی یادگیرندگان میشود. در نهایت، راهکارهای اجرایی مبسوطی برای معلمان، مؤلفان و مدیران مدارس جهت پیادهسازی همهجانبه این الگوها پیشنهاد شده است.
صفرپور، فرزانه.(1405).درس عربی متوسطه و رویکردهای نوین تدریس: از ساختارگرایی سنتی به الگوی ارتباطی، متنی و فناورانه.مجله یافته های پیشروان علوم تربیتی و آموزشی3(6).
