شماره مجله
دوره 3، شماره 6
تاریخ انتشار
01 شهریور 1405
زبان مقاله
فارسی
MDOI
سال انتشار
1405
هدف از این پژوهش، بررسی نقش و تأثیر «روش‌های تدریس فعال» بر میزان «انگیزه یادگیری» دانش‌آموزان در نظام آموزشی است. در رویکردهای سنتی، تمرکز بر انتقال یک‌سویه دانش از معلم به دانش‌آموز بود که نتیجه آن، کاهش مشارکت و افت انگیزه درونی فراگیران است. این در حالی است که رویکردهای نوین آموزشی، یادگیری را فرآیندی فعال، تعاملی و مسئله‌محور می‌دانند. در این مقاله، ابتدا مبانی نظری روش‌های تدریس فعال (نظیر یادگیری مشارکتی، یادگیری مبتنی بر مسئله، ایفای نقش و بارش فکری) تبیین می‌شود و سپس پیوند آن با مؤلفه‌های انگیزه یادگیری بر اساس «نظریه خودتعیین‌گری» (Deci & Ryan) مورد تحلیل قرار می‌گیرد. یافته‌های این نوشتار نشان می‌دهد که روش‌های تدریس فعال از طریق ارتقای سه نیاز بنیادین روان‌شناختی—یعنی «خودمختاری»، «شایستگی» و «تعلق»—موجب تقویت انگیزه درونی و در نتیجه افزایش پایداری یادگیری، عمق پردازش شناختی و رضایت تحصیلی دانش‌آموزان می‌گردد. در پایان، الگویی عملیاتی برای معلمان ارائه می‌شود تا بتوانند با بازطراحی محیط کلاس، انگیزه یادگیری را از حالت بیرونی (نمره و تشویق) به حالت درونی (کنجکاوی و میل به دانستن) منتقل کنند.
نصیری، مریم ; شاهچراغی، شهره ; رضائی، ناهید ; شبانی، مهرنوش.(1405).نقش روش های تدریس فعال در افزایش انگیزه یادگیری دانش آموزان.مجله یافته های پیشروان علوم تربیتی و آموزشی3(6).
