شماره مجله
دوره 1، شماره 13
تاریخ انتشار
18 شهریور 1403
زبان مقاله
فارسی
MDOI
سال انتشار
1403
نظام‌های آموزشی معاصر با دو چالش اساسی روبه‌رو هستند: نخست، ناکارآمدی روش‌های سنتی در پاسخ به نیازهای متنوع یادگیرندگان، و دوم، ضرورت پرورش مهارت‌های قرن بیست و یکم نظیر تفکر انتقادی، حل مسئله و کار تیمی. در این میان، یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL) به عنوان یکی از مؤثرترین رویکردهای تربیتی شناخته می‌شود، اما اجرای مؤثر آن با موانعی همچون زمان‌بر بودن طراحی پروژه، دشواری ارزیابی فرآیندمحور و نبود بازخورد به موقع مواجه است. مقاله حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با مرور نظام‌مند پژوهش‌های دهه اخیر، به بررسی نقش هوش مصنوعی در رفع این موانع و ارتقای کیفیت آموزش از طریق توسعه روش: PBL می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد هوش مصنوعی در چهار محور اصلی به بهبود PBL کمک می‌کند. طراحی هوشمند پروژه با پیشنهاد موضوعات شخصی‌سازی‌شده متناسب با علایق و توانایی‌های هر یادگیرنده؛ هدایت و پشتیبانی فرآیند از طریق دستیارهای هوشمند و چت‌بات‌های آموزشی که بازخورد لحظه‌ای و راهنمایی گام‌به‌گام ارائه می‌دهند؛ ارزیابی خودکار و تحلیلی که علاوه بر تصحیح محتوایی، الگوهای عملکرد تیمی و فردی را شناسایی می‌کند؛ و شخصی‌سازی مسیر یادگیری با تطبیق پویای منابع و سرعت آموزش بر اساس پیشرفت هر دانشجو. با این حال، چالش‌هایی نظیر نابرابری در دسترسی به زیرساخت‌های فناورانه، نیاز به بازتعریف نقش معلم، و ملاحظات اخلاقی مرتبط با حریم خصوصی داده‌ها، موانع جدی در مسیر این تحول به شمار می‌روند. مقاله در پایان چارچوبی ترکیبی برای ادغام مؤثر هوش مصنوعی در فرآیند PBL پیشنهاد می‌دهد و بر لزوم توانمندسازی معلمان و طراحی سیستم‌های اخلاق‌محور تأکید می‌کند.
ذبیحی، طاهره ; مرتضائی، عصمت ; انصاری، عفت.(1403).نقش هوش مصنوعی در ارتقای کیفیت آموزش و توسعه روش تدریس یادگیری مبتنی بر پروژه.مجله یافته های پیشروان علوم تربیتی و آموزشی1(13).
