بازاندیشی روش‌های تدریس برای پیوند آموزش مدرسه‌ای با نیازهای واقعی و مهارتی دانش‌آموزان

مدرسه در دنیای امروز دیگر نمی‌تواند تنها محلی برای انتقال مجموعه‌ای از اطلاعات و محفوظات علمی باشد. تغییرات سریع اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و فناورانه، ماهیت نیازهای دانش‌آموزان را دگرگون کرده و از نظام آموزشی انتظار می‌رود علاوه بر فراهم کردن دانش پایه، توانایی استفاده از دانش، حل مسئله، تصمیم‌گیری، برقراری ارتباط، همکاری، تفکر انتقادی، خلاقیت، خودمدیریتی و یادگیری مادام‌العمر را نیز در دانش‌آموزان پرورش دهد. با وجود این، در بسیاری از موقعیت‌های آموزشی هنوز فاصله‌ای میان آنچه در کتاب درسی و کلاس آموزش داده می‌شود و آنچه دانش‌آموز در زندگی واقعی به آن نیاز دارد مشاهده می‌شود. این فاصله می‌تواند موجب شود دانش‌آموز در بازگویی مطالب عملکرد مطلوبی داشته باشد، اما هنگام مواجهه با یک موقعیت جدید و واقعی، در انتقال و کاربرد آموخته‌های خود با مشکل روبه‌رو شود.پژوهش حاضر با هدف بازاندیشی در روش‌های تدریس و بررسی راهکارهای پیوند دادن آموزش مدرسه‌ای با نیازهای واقعی و مهارتی دانش‌آموزان انجام شده است. این مقاله از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، مطالعه‌ای اسنادی ـ تحلیلی با رویکرد علمی ـ ترویجی است. در فرایند تدوین مقاله، مبانی نظری یادگیری معنادار، سازنده‌گرایی، یادگیری تجربی، یادگیری فعال، یادگیری مسئله‌محور، یادگیری پروژه‌محور، آموزش شایستگی‌محور، یادگیری مشارکتی و ارزشیابی عملکردی بررسی شده و ارتباط آن‌ها با اهداف تربیتی نظام آموزش‌وپرورش تحلیل شده است. همچنین، اسناد بالادستی از جمله سند تحول بنیادین آموزش‌وپرورش و برنامه درسی ملی مورد توجه قرار گرفته و الزامات آن‌ها برای نزدیک شدن آموزش به زندگی واقعی بررسی شده است.یافته‌های تحلیلی نشان می‌دهد که پیوند آموزش با زندگی واقعی به معنای حذف آموزش نظری، کنار گذاشتن کتاب درسی یا جایگزین کردن فعالیت‌های غیرساختاریافته با تدریس علمی نیست؛ بلکه مستلزم بازطراحی تجربه یادگیری است. در چنین رویکردی، محتوای کتاب درسی همچنان جایگاه خود را حفظ می‌کند، اما دانش‌آموز پس از فهم مفهوم، فرصت پیدا می‌کند آن را در یک موقعیت واقعی یا شبیه‌سازی‌شده به کار گیرد، نتیجه عملکرد خود را بررسی کند و درباره فرایند یادگیری خویش بازاندیشی نماید