پیش‌بینی شادکامی زوجین شهرستان رودبار بر اساس صفات شخصیتی و سبک‌های مواجهه با تنش

دانلود مقاله

دانلود PDF مقاله

PDF · 468.7 KB

تاریخ انتشار: 1405

محل انتشار: مجله یافته های پیشروان علوم تربیتی و آموزشی

دوره 3، شماره 6

بازدید: 36

زبان: فارسی

پیش‌بینی شادکامی زوجین شهرستان رودبار بر اساس صفات شخصیتی و سبک‌های مواجهه با تنش

نویسندگان مقاله

چکیده

پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی شادکامی زوجین شهرستان رودبار بر اساس صفات شخصیتی و سبک‌های مواجهه با تنش انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجین شهرستان رودبار در سال ۱۴۰۲ بودند که از میان آن‌ها ۱۸۰ نفر (۹۰ زوج) به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل فرم کوتاه پرسشنامه شخصیتی نئو (Costa & McCrae, 1992)، پرسشنامه سبک‌های مواجهه با تنش (Endler & Parker, 1990) و مقیاس شادکامی آکسفورد (Hills & Argyle, 2002) بود. تحلیل داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام‌به‌گام انجام شد. یافته‌ها نشان داد که روان‌رنجورخویی با شادکامی زوجین شهرستان رودبار رابطه منفی معنادار (r = -0.45, p < 0.01) و برون‌گرایی (r = 0.41, p < 0.01)، توافق‌پذیری (r = 0.34, p < 0.01) و وظیفه‌شناسی (r = 0.27, p < 0.01) با شادکامی رابطه مثبت معنادار دارند. همچنین سبک مواجهه مسئله‌مدار با شادکامی رابطه مثبت معنادار (r = 0.38, p < 0.01) و سبک هیجان‌مدار با شادکامی رابطه منفی معنادار (r = -0.31, p < 0.01) داشت. نتایج رگرسیون گام‌به‌گام نشان داد که روان‌رنجورخویی، برون‌گرایی، توافق‌پذیری و سبک مواجهه مسئله‌مدار در مجموع ۵۲ درصد از واریانس شادکامی زوجین شهرستان رودبار را تبیین می‌کنند (R² = 0.52, F = 21.47, p < 0.001). یافته‌ها بر اهمیت صفات شخصیتی و سبک‌های مواجهه با تنش در شادکامی زوجین شهرستان رودبار تأکید دارند و توجه به این عوامل را در مشاوره پیش از ازدواج و مداخلات زناشویی ضروری می‌سازند.

کلیدواژه‌ها

شادکامی زوجین، صفات شخصیتی، سبک‌های مواجهه با تنش، مدل پنج‌عاملی، شهرستان رودبار

اطلاعات و ابزارهای مقاله

لینک ثابت:
https://minare.ir/articles/journal/MDOI-02-2026.0606
تاریخ نمایه‌سازی: 18 مهر 1405

استناد به این مقاله

نجیب پور، جمشید.(1405).پیش‌بینی شادکامی زوجین شهرستان رودبار بر اساس صفات شخصیتی و سبک‌های مواجهه با تنش.مجله یافته های پیشروان علوم تربیتی و آموزشی3(6).