سخن سردبیر

Editorial Note

شماره مجله

دوره 1، شماره 12

تاریخ انتشار

01 اسفند 1404

زبان مقاله

فارسی

MDOI

MDOI-02-2026.0061

سال انتشار

1404

چکیده

در سپهر کنونیِ نظام‌های آموزشی، تقاطعِ میان «فناوری‌های نوظهور» و «پارادایم‌های یادگیری» به حوزه‌ای استراتژیک در مطالعات علوم تربیتی بدل شده است. فرآیند گذار از مدل‌های آموزشیِ مبتنی بر انتقالِ خطیِ دانش به ساختارهای یادگیریِ توزیع‌یافته، نه صرفاً واکنشی به ظهور ابزارهای جدید، بلکه ضرورتی برآمده از تغییرات بنیادین در زیست‌بومِ معرفت‌شناختیِ عصر حاضر است. ورود فناوری‌هایی نظیر هوش مصنوعیِ مولد، محیط‌های یادگیریِ انطباق‌پذیر و تحلیل‌های کلان‌داده، پرسش‌های بنیادینی را در باب «عاملیت فراگیر» و «تجدید ساختارِ آموزش» پیش‌روی پژوهشگران قرار داده است.

Abstract

The intersection of emerging technologies and pedagogical paradigms has evolved into a critical frontier within contemporary educational research. This transition—from linear, content-delivery models to decentralized, distributed learning architectures—is not merely a reaction to technological proliferation, but a necessity derived from fundamental shifts in the modern epistemological ecosystem. The integration of generative artificial intelligence, adaptive learning environments, and big-data analytics necessitates a rigorous re-examination of learner agency and the structural transformation of institutional education.