شماره مجله
دوره 3، شماره 6
تاریخ انتشار
01 شهریور 1405
زبان مقاله
فارسی
MDOI
سال انتشار
1405
دلبستگی دوران کودکی، بهویژه کیفیت پیوند عاطفی کودک با مراقب اصلی، یکی از بنیادیترین عوامل مؤثر بر رشد روانی و شکلگیری شخصیت در طول زندگی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تبیین نقش دلبستگی ناایمن دوران کودکی (اجتنابی، دوسوگرا و آشفته) در شکلگیری اختلالات شخصیت، بهویژه اختلال شخصیت مرزی، در بزرگسالی، به روش اسنادی و با مرور نظاممند پیشینهی نظری و پژوهشی داخلی و خارجی انجام شده است. یافتهها نشان میدهد دلبستگی ناایمن، بهویژه الگوی آشفته/بیسازمان، با اختلال در تنظیم هیجان، نابسامانی بازنماییهای ذهنی از خود و دیگران، و کاهش ظرفیت ذهنیسازی همراه است که هرکدام زمینهساز شکلگیری آسیبهای شخصیتی، بهویژه در خوشهی B، در بزرگسالی هستند. همچنین شواهد نشان میدهد این رابطه اغلب از طریق سازوکارهای واسطهای مانند تنظیم هیجانی و سبک دلبستگی بزرگسالی میانجیگری میشود. نتایج این پژوهش میتواند مبنایی برای طراحی مداخلات درمانی مبتنی بر دلبستگی و ذهنیسازی در پیشگیری و درمان اختلالات شخصیت باشد.
ولیان، زهرا ; ابوالقاسمی فر، ریحانه سادات.(1405).نقش دلبستگی ناایمن دوران کودکی در شکلگیری اختلالات شخصیت در بزرگسالی.مجله یافته های پیشروان علوم تربیتی و آموزشی3(6).
