تاریخ انتشار: 1405
محل انتشار: مجله یافته های پیشروان علوم تربیتی و آموزشی
دوره 3، شماره 1
بازدید: 14
زبان: فارسی
دوره پیشدبستانی یکی از حساسترین مراحل رشد و یادگیری کودک است که در آن بنیانهای زبان، مهارتهای شناختی، توجه، خودتنظیمی و تعاملات اجتماعی شکل میگیرد. همزمان با گسترش ابزارهای دیجیتال و دسترسی روزافزون به محتوای آموزشی، استفاده از فناوریهای نوین آموزشی به یکی از موضوعات مهم و چالشبرانگیز در آموزش پیشدبستانی تبدیل شده است. هدف این مقاله تبیین جایگاه و کارکرد فناوریهای نوین آموزشی در یادگیری کودکان پیشدبستانی، بررسی فرصتها و مخاطرات احتمالی، و ارائه تصویری منسجم از شرایط و مؤلفههای «کاربرد مؤثر و ایمن» فناوری در این مقطع است. رویکرد مقاله توصیفی–تحلیلی است و بر مبنای مرور و جمعبندی یافتههای پژوهشی و مباحث نظری، به تحلیل ابعاد مختلف کاربرد فناوری در محیطهای پیشدبستانی میپردازد. نتایج کلی نشان میدهد اثرگذاری فناوری در این سن بیش از آنکه تابع میزان استفاده باشد، به کیفیت استفاده وابسته است؛ به این معنا که فناوری زمانی میتواند موجب تقویت انگیزش، تمرکز، یادگیری مفاهیم پایه و توسعه زبان شود که هدفمند، تعاملی، سنمتناسب، کوتاهمدت و در پیوند با بازی و فعالیتهای واقعی طراحی و اجرا گردد. همچنین نقش مربی و والد بهعنوان میانجی یادگیری، در هدایت توجه کودک، ایجاد گفتوگو، ارائه بازخورد و پیوند دادن تجربه دیجیتال به تجربه زیسته کودک، از عوامل کلیدی در تبدیل فناوری به ابزار یادگیری عمیق محسوب میشود. در مقابل، استفاده منفعلانه و طولانیمدت از صفحهنمایش، محتوای کمکیفیت و نبود مدیریت تربیتی، میتواند به کاهش تعامل اجتماعی، افت تحرک و سطحیشدن یادگیری منجر شود. مقاله ضمن اشاره به چالشهای اجرایی مانند نابرابری دسترسی، ضعف زیرساخت، تفاوت سواد دیجیتال مربیان و خانوادهها و فقدان معیارهای روشن ارزیابی محتوا، بر ضرورت تدوین چارچوبهای راهنما، توانمندسازی مربیان، مشارکت آگاهانه والدین و استانداردسازی محتوای آموزشی تأکید میکند. در مجموع، فناوریهای نوین آموزشی در پیشدبستان نه جایگزین تعامل انسانی و بازی، بلکه ابزار مکمل برای غنیسازی تجربههای یادگیری هستند و بهرهگیری اثربخش از آنها مستلزم رویکردی متعادل، رشدمدار و مبتنی بر شواهد است.
دوره پیشدبستانی یکی از حساسترین مراحل رشد و یادگیری کودک است که در آن بنیانهای زبان، مهارتهای شناختی، توجه، خودتنظیمی و تعاملات اجتماعی شکل میگیرد. همزمان با گسترش ابزارهای دیجیتال و دسترسی روزافزون به محتوای آموزشی، استفاده از فناوریهای نوین آموزشی به یکی از موضوعات مهم و چالشبرانگیز در آموزش پیشدبستانی تبدیل شده است. هدف این مقاله تبیین جایگاه و کارکرد فناوریهای نوین آموزشی در یادگیری کودکان پیشدبستانی، بررسی فرصتها و مخاطرات احتمالی، و ارائه تصویری منسجم از شرایط و مؤلفههای «کاربرد مؤثر و ایمن» فناوری در این مقطع است. رویکرد مقاله توصیفی–تحلیلی است و بر مبنای مرور و جمعبندی یافتههای پژوهشی و مباحث نظری، به تحلیل ابعاد مختلف کاربرد فناوری در محیطهای پیشدبستانی میپردازد. نتایج کلی نشان میدهد اثرگذاری فناوری در این سن بیش از آنکه تابع میزان استفاده باشد، به کیفیت استفاده وابسته است؛ به این معنا که فناوری زمانی میتواند موجب تقویت انگیزش، تمرکز، یادگیری مفاهیم پایه و توسعه زبان شود که هدفمند، تعاملی، سنمتناسب، کوتاهمدت و در پیوند با بازی و فعالیتهای واقعی طراحی و اجرا گردد. همچنین نقش مربی و والد بهعنوان میانجی یادگیری، در هدایت توجه کودک، ایجاد گفتوگو، ارائه بازخورد و پیوند دادن تجربه دیجیتال به تجربه زیسته کودک، از عوامل کلیدی در تبدیل فناوری به ابزار یادگیری عمیق محسوب میشود. در مقابل، استفاده منفعلانه و طولانیمدت از صفحهنمایش، محتوای کمکیفیت و نبود مدیریت تربیتی، میتواند به کاهش تعامل اجتماعی، افت تحرک و سطحیشدن یادگیری منجر شود. مقاله ضمن اشاره به چالشهای اجرایی مانند نابرابری دسترسی، ضعف زیرساخت، تفاوت سواد دیجیتال مربیان و خانوادهها و فقدان معیارهای روشن ارزیابی محتوا، بر ضرورت تدوین چارچوبهای راهنما، توانمندسازی مربیان، مشارکت آگاهانه والدین و استانداردسازی محتوای آموزشی تأکید میکند. در مجموع، فناوریهای نوین آموزشی در پیشدبستان نه جایگزین تعامل انسانی و بازی، بلکه ابزار مکمل برای غنیسازی تجربههای یادگیری هستند و بهرهگیری اثربخش از آنها مستلزم رویکردی متعادل، رشدمدار و مبتنی بر شواهد است.
افشان فر، مریم.(1405).کاربرد فناوریهای نوین آموزشی در یادگیری کودکان پیشدبستانی.مجله یافته های پیشروان علوم تربیتی و آموزشی3(1).