کیفیت زندگی تحصیلی در کودکان مبتلا به صرع: نقش انگ اجتماعی و حمایت مدرسه

صرع یکی از شایع‌ترین اختلالات عصبی مزمن در دوران کودکی است که علاوه بر پیامدهای جسمانی، می‌تواند ابعاد مختلف زندگی اجتماعی، روانی و تحصیلی کودکان را تحت تأثیر قرار دهد. یکی از مهم‌ترین پیامدهای این بیماری، کاهش کیفیت زندگی تحصیلی در محیط مدرسه است؛ زیرا کودکان مبتلا به صرع علاوه بر چالش‌های پزشکی، با مشکلاتی مانند انگ اجتماعی، تبعیض همسالان و نگرش‌های منفی در محیط آموزشی مواجه می‌شوند. این عوامل می‌توانند بر عملکرد تحصیلی، مشارکت کلاسی، تعاملات اجتماعی و احساس تعلق به مدرسه اثر منفی بگذارند. در مقابل، وجود حمایت مناسب از سوی مدرسه، معلمان و کارکنان آموزشی می‌تواند نقش مهمی در بهبود سازگاری تحصیلی و ارتقای کیفیت زندگی تحصیلی این کودکان ایفا کند. هدف پژوهش حاضر بررسی کیفیت زندگی تحصیلی در کودکان مبتلا به صرع با تأکید بر نقش انگ اجتماعی و حمایت مدرسه است. روش پژوهش به صورت مروری و کتابخانه‌ای بوده و داده‌ها از طریق بررسی منابع علمی معتبر شامل مقالات منتشر شده در پایگاه‌های علمی بین‌المللی و داخلی گردآوری شده‌اند. یافته‌های مطالعات نشان می‌دهد که انگ اجتماعی مرتبط با صرع می‌تواند منجر به کاهش اعتمادبه‌نفس، انزوای اجتماعی و افت عملکرد تحصیلی در کودکان شود، در حالی که حمایت آموزشی، آگاهی معلمان و ایجاد محیط مدرسه‌ای پذیرنده می‌تواند به طور معناداری کیفیت زندگی تحصیلی آنان را بهبود بخشد. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که توجه به ابعاد اجتماعی بیماری صرع در محیط مدرسه و تقویت حمایت‌های آموزشی و روانی می‌تواند نقش مهمی در ارتقای تجربه تحصیلی کودکان مبتلا به صرع داشته باشد. بنابراین، افزایش آگاهی معلمان، اجرای برنامه‌های آموزشی برای کاهش انگ اجتماعی و ایجاد سیاست‌های حمایتی در مدارس می‌تواند به بهبود کیفیت زندگی تحصیلی این گروه از دانش‌آموزان کمک کند.

صرع یکی از شایع‌ترین اختلالات عصبی مزمن در دوران کودکی است که علاوه بر پیامدهای جسمانی، می‌تواند ابعاد مختلف زندگی اجتماعی، روانی و تحصیلی کودکان را تحت تأثیر قرار دهد. یکی از مهم‌ترین پیامدهای این بیماری، کاهش کیفیت زندگی تحصیلی در محیط مدرسه است؛ زیرا کودکان مبتلا به صرع علاوه بر چالش‌های پزشکی، با مشکلاتی مانند انگ اجتماعی، تبعیض همسالان و نگرش‌های منفی در محیط آموزشی مواجه می‌شوند. این عوامل می‌توانند بر عملکرد تحصیلی، مشارکت کلاسی، تعاملات اجتماعی و احساس تعلق به مدرسه اثر منفی بگذارند. در مقابل، وجود حمایت مناسب از سوی مدرسه، معلمان و کارکنان آموزشی می‌تواند نقش مهمی در بهبود سازگاری تحصیلی و ارتقای کیفیت زندگی تحصیلی این کودکان ایفا کند. هدف پژوهش حاضر بررسی کیفیت زندگی تحصیلی در کودکان مبتلا به صرع با تأکید بر نقش انگ اجتماعی و حمایت مدرسه است. روش پژوهش به صورت مروری و کتابخانه‌ای بوده و داده‌ها از طریق بررسی منابع علمی معتبر شامل مقالات منتشر شده در پایگاه‌های علمی بین‌المللی و داخلی گردآوری شده‌اند. یافته‌های مطالعات نشان می‌دهد که انگ اجتماعی مرتبط با صرع می‌تواند منجر به کاهش اعتمادبه‌نفس، انزوای اجتماعی و افت عملکرد تحصیلی در کودکان شود، در حالی که حمایت آموزشی، آگاهی معلمان و ایجاد محیط مدرسه‌ای پذیرنده می‌تواند به طور معناداری کیفیت زندگی تحصیلی آنان را بهبود بخشد. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که توجه به ابعاد اجتماعی بیماری صرع در محیط مدرسه و تقویت حمایت‌های آموزشی و روانی می‌تواند نقش مهمی در ارتقای تجربه تحصیلی کودکان مبتلا به صرع داشته باشد. بنابراین، افزایش آگاهی معلمان، اجرای برنامه‌های آموزشی برای کاهش انگ اجتماعی و ایجاد سیاست‌های حمایتی در مدارس می‌تواند به بهبود کیفیت زندگی تحصیلی این گروه از دانش‌آموزان کمک کند.