تاریخ انتشار: 1405
محل انتشار: Iranian international Journal of Science, Culture and Art
دوره 2، شماره 1
بازدید: 45
زبان: فارسی
چیزهایی که می گویم، چیزهایی است،که همه ی ما در طول تحصیل و مدرسه رفتنمان تجربش کردیم و فاجعه این است که از اون به نام آموزش یاد شده. مثلا: قله اورست چند متر است؟ نام شاعری که در قرن19ميلادي می زیست را نام ببرید؟ فلان نویسنده چند تا کتاب نوشته است?هر کدام با ذکر مثال اگر اسم شاعری که در قرن 19زندگی ميکند را بگویم چه تاثیری در زندگی من داره. مثلا با دانستن نام آن شاعر چه کمکی میتونم به دیگران کنم قهرمان همانطور که از اسمش پیداست، می تواند قهر کند و برود اما می ماند و ماناست (قهر+ مان) او قرار را بر فرار ترجیح می دهد در شرایط فعلی هم کسانی هستند که می توانند قهر کنند و بروند اون طرف آب، اما عاشق ایران هستند و در تلاش برای نجات او هستند
What I am describing are things we all experienced during our schooling—and the tragedy is that this was labeled "education." For instance: How many meters high is Mount Everest? Name a poet who lived in the 19th century. How many books did such-and-such an author write? Consider the practical implications: what impact does knowing the name of a 19th-century poet actually have on my life? How does knowing that name enable me to help others? A *ghahraman* (hero)—as the etymology of the word suggests—is someone who *could* sulk and walk away (*ghahr*), yet chooses to stay and endure (*man*); they prefer standing their ground to fleeing. Even today, there are those who could easily walk away and move abroad, yet they love Iran and strive to save it.
اعتمادی راد، فاطمه.(1405).راهکارهای آموزش و پرورش و قهرمانی در جامعه.Iranian international Journal of Science, Culture and Art2(1).